به ترکه ميگن از چه گلي خوشت مياد؟ميگه اقاقياوميگن خوب همين رو بنويس:ميگه غلط كردم بابا رز

من بی تو دیگر دستان سردم از تو طلب عشق نمیکند.

تو بی من دیگر حرارت عشقت دل یخ زده ام را اب نمیکند.

من بی تو دیگر معجون عشقم نگاه ارامت را مست نمیکند.

تو بی من دیگر دنیای کوچکت دیروز سیاه مرا طلب نمیکند.

من بی تو دیگر زخم خنجرم داروی سکوتت را قبول نمیکند.

قانون عشق: يك پسر با يك نگاه از يك دختر خوشش مياد ... و عشق از طرف اون شروع ميشه ... تا جايي كه زندگيش رو پاي عشقش ميذاره ... اما دختر باور نميكنه ... چون يك چيزهايي ديده و شنديده ... تا دختر مياد پسر رو باور كنه ، پسر دلسرد و خسته ميشه ... ميره با يكي ديگه ... بعد كه دختر تازه تونسته پسر رو باور كنه ميره طرفش ... اما پسر رو با يكي ديگه ميبينه ... اينجاست كه ميگه: حدسم درست بود ... و دوباره همون اشتباه قبلي رو ميكن

هيچوقت ياد نگرفتم نوشتن روي كاغذ خاك خورده را تا بنويسم كه تو چون روز پاك به تسلاي شب مي روي.امروز كه خروارها بذر عشق مي افشانم و خوشه هاي اميدواري درو مي كنم مي بينم غم موصومي را كه دلت را ميلرزاند.تنور ايمان را مي افروزم و از درد چشمانت می گویم.

اين قلب شكسته مي خواهد ابر هارا بخنداند اري بايد ابرها را خنداند.

اين حكايت را در دستانت ميگذارم دستهاي مهربانت را ميفشارم.

من بي تو قلبم انباشته از درد است.

دوستم بدار شاید فردایی نباشد.

کاشکی ستاره های امید خاموش نمیشدند.

کاشکی دلهای شادمون هیچوقت نمیگرفتند.

کاشکی وحشت مردن را باور میکردیم.

کاشکی فقط و فقط یک بار عاشق میشدیم.

کاشکی برای همیشه در کنار همدیگر بودیم.

اگر یک روزی بغض گلوت رو فشرد بهت قول نمیدم که می خندونمت اما میتونم باهات گریه کنم.

اگر یک روزی نخواستی حرفهای کسی رو گوش کنی بهم بگو قول میدم ساکت باشم.

اگر یک روز خواستی در بری حتما خبرم کن قول نمیدم که ازت بخوام بمونی اما میتونم باهات بدوم.

اما اگریک روز رفتی و بر نگشتی بهت قول نمیدم که منتظرت میمونم اما ازت میخوام وقتی اومدی یک شاخه گل رو قبرم بگذاری.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه ناتمام ماندن قشنگ ترین داستان زندگی است که مجبوری اخرش را با جدایی به سرانجام رسانی.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه نداشتن یک همراه واقعی است که در سخت ترین شرایط همدم تو باشد.

عمیق ترین درد زندگی مردن نیست بلکه گذاشتن سر در برابر رودی است که از چشمان تو جاری است.

فکر میکنم که عشق یک پرنده است.یک گل است.یک ترانه است.یا که خنده های کودکانه است.هر چه هست جاودانه است.

فکر میکنم که عشق یک ستاره است.یا که افتاب.یا که ماه.نه نه.عشق یک دل لطیف پاره پاره است.

فکر میکنم که عشق یک مشعل است.هر کجا که هست روشنی است.هر کجا که نیست سوت و کور و تیره است.

زندگی بدون عشق مشکل است.عشق روح مطلق است.کامل است.

فکر میکنم که عشق یک مذهب است.اب و باد و خانه نیست مکتب است.

عشق یک حقیقت است.اولین پدیده ی طبیعت است.راز خلقت است.رمز غیبت است.

عشق مرگ نیست زندگیست.سخت نیست عین سادگیست.

عشق عاشقانه های باد و گندم است.اولین پناهگاه کودکی اخرین پناهگاه ادم است.یا مسیح در درون مریم است.

فکر میکنم که عشق یک گل شقایق است.

فکر میکنم خدا هم عاشق است.

دوست داشتن از عشق برتر است.

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی.اما دوست داشتن پیوندی خود اگاه و از روی بصیرت روشن و زلال است.

عشق بیشتر از غریزه اب می خورد و هر چه از غریزه سر زند بی ارزش است.دوست داشتن از روح طلوع میکند و تا هر کجا که یک روح ارتفاع دارد دوست داشتن نیز همگام با ان اوج می یابد.

عشق در قالب دلها متجلی میشود.

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست.اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج  زندگی است.

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی نیست.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می افریند و دوست داشتن زیباییهای دلخواه را در عشق میبیند و میابد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی و بی انتها.

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را میگیرد و دوست داشتن بینایی را میدهد.

عشق نیرویی است در عاشق که او را به معشوق می کشاند و دوست داشتن جاذبه ای است در دوست که دوست را به دوست میبرد.

عشق تملک معشوق است و دوست داشتن تشنگی محو در دوست.

عشق ریسمان طبیعت است و سر کشان را به بند خویش می اورد تا انچه را که انان خود تز طبیعت گرفته اند بدو باز پس دهند و انچه را مرگ ستانده است به حیله ی عشق بر جای نهند که عشق تاوان مرگ است.

عشق مامور تن است و دوست داشتن پیغمبر روح

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن.

رنگهای سرزمین عشق را بیگانه می بینم. رنگهای سرزمین عشق مرا مییازارند. اهوان صحرای عشق گرگان هار من اند. کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند.

زمین قبرستان پلید و غبار الودی است که مرا در خود به کینه می فشارد.ابر کفن سپیدی است که بر گور خاکی من گستر ده اند.دریا گرگی است که معشوق معصوم مرا می بلعد.

پرندگان این سرزمین سایه های وحشت اند. سپیده هر صبح لبخند نفرت بار بر من سر می دهد. من با بهار می میرم. من در عطر یاس ها می گریم. من با هر برگ پاییزی می افتم.من زندگی را شوق را بودن را زیبایی را و مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم.

چه رنجی است لذتها را تنها بودن و چه زشت است زیباییها را تنها دیدن و چه بدبختی ازار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن.

در عشق تنها ماندن سخت تر از کویر است.در عشق هر نسیمی که بر چهره ات می زند یاد تنهایی را در سرت بیدار می کند.

هر گل عشقی بر دلت داغ اتشی است.در ان روزها که افتاب و باران بهم در می یامیزند.در ان شبهای کویر نه از اسمان ستاره می بارد و دشت دعوت عشق را با دل تو تکرار می کند و مسافری تنها دست بر ستون زندگی و خسته از این زندگی  بدنبال عشق می گردد.

همه بهم میگن چرا حال تو رو از در و دیوار میپرسم.

منم بهشون میگم تو برای من سفر کرده ی جاویدی.

تو همون سفر کرده ای هستی که جات خیلی خالیه.

همه برای همدردی با من در ماتم تو مشکی پوشیدند.

مشکی چون این رنگ رنگ عشقه و این یعنی عشق به من و تو.

حال ای دختر اندوه زمانه ای سرایی که چنین غمزده در کام سکوتی.

امدم عکس تو را پیش نگاهم بنشانم تا بفهمی نگاه من در سکوت بود.